13 articles
Tuesday, Jun 16, 2026
ย้อนกลับไปในวันวาน เรื่องราวที่แม่เล่า บ้านเล็กๆ ท่ามกลางทุ่งนา เป็นสถานที่แสนออ่นหวาน
บ้านของตาเป็นบ้านเล็กๆ อยู่กลางทุ่งนามากมาย ชีวิตที่เรียบง่ายมีควายและวัวคอยทำงาน กลิ่นดินและน้ำเย็นชื่นใจ ทุกความทรงจำที่ไม่ลืม ตาจะเดินขึ้นเขาไปเก็บผลไม้ ปล่อยเสียงหัวเราะกับลม
Monday, Jun 15, 2026
ฉันเคยนั่งมองผู้คน เดินจับมือท่ามกลางฝนพรำ เห็นใครคนหนึ่งยอมเปียกน้ำ กางร่มให้ใครอีกคน
เคยเห็นดอกไม้ข้างทาง ถูกเก็บไว้ในมือสั่นสั่น เคยเห็นใครวิ่งข้ามคืนวัน เพียงเพราะคิดถึงกัน
Saturday, Jun 13, 2026
คำว่า Tourrion ซึ่งหมายถึง “ทุเรียน” ที่เป็นผลไม้ประจำถิ่นของประเทศไทยนั้น ปัจจุบันมีการตีความกันว่า Tourrion อ่านว่า “ทูลเรียน” แล้วแต่งประวัติศาสตร์กันเสียใหม่ ว่าคนอยุธยาเรียก ทุเรียน ว่า ทูลเรียน …
คำว่า Tourrion ปรากฏในหนังสือ Du royaume de Siam (A New Historical relation of the Kingdom of Siam) ที่เขียนโดย ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ (Simon de la Loubere)
ฉันเคยนั่งมองผู้คน เดินจับมือผ่านคืนหนาว เห็นใครคนหนึ่งคอยเฝ้าดาว รอใครอีกคนกลับมา
ฉันเคยเห็นดอกไม้ช่อหนึ่ง ถูกเก็บไว้หลายวัน แม้คนให้จะไม่รู้ ว่ามันไปถึงมือใคร
ฉันไม่เคยอยากเป็น ตัวเอกในนิทาน แต่ทุกครั้งที่เห็นใครรักกัน โลกก็สวยขึ้นมา
Friday, Jun 12, 2026
คนอื่นดูเหมือนรู้ว่าต้องรู้สึกยังไง เวลามองใครบางคนแล้วหยุดหายใจ เขาเรียกมันด้วยคำคำหนึ่งเสมอ แต่ฉันไม่เคยเข้าใจว่าหมายถึงอะไร มันไม่ใช่สีใดที่ตามองเห็น ไม่ใช่กลีบดอกไม้ที่ผลิบานตามฤดู ไม่ใช่เสียงหัวใจเต้นดังเหมือนในหนัง และไม่ใช่ดาวบนฟ้าที่ตกลงมาตามคำอธิษฐาน
แดดบางๆ ทาบลงบนผืนทราย ลมทะเลพัดเรื่องราวให้ไกล เธอกับฉันนั่งอ่านอะไรบางอย่าง หน้ากระดาษพาเราไปที่เดียวกัน
ไม่ต้องเอ่ยคำมากมาย แค่สายตาก็เข้าใจ เหมือนเรารู้จักกันมานาน
ถ้าคนคนหนึ่ง ค่อย ๆ เปลี่ยนไปทุกปี จนวันหนึ่ง ไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลย เขายังเป็นคนเดิมไหม ฉันไม่เคยคิดถึงคำถามนี้ จนกระทั่งวันนี้ ตอนที่ฉัน เห็นเธออีกครั้ง
เคยมีใครคนหนึ่ง ผ่านเข้ามา นานแล้ว
ฉันจำไม่ได้ ว่าเราเจอกันที่ไหน หรือวันไหน
แสงบ่ายตกลงบนโต๊ะไม้ ลมพัดเบาเหมือนใจพักผ่อน โลกทั้งใบไม่ต้องเร่งรีบ ปล่อยเวลาไหลไปก่อน หนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่ตรงหน้า กาแฟเริ่มเย็นช้าช้า บางคำถามยังไม่มีคำตอบ แต่ก็ไม่เป็นไรนักหนา
ลมหายใจเป็นไอเบาๆ ดาวยังเต็มฟ้าเหนือดอยคืนนี้ เธอนั่งใกล้ไฟเงียบๆ แต่หัวใจฉันกลับอุ่นดี เสียงลมพัดใบสนไหว เหมือนโลกค่อยๆ หลับไป เหลือเพียงเธอกับฉัน ในคืนยาวที่ไม่มีใคร
