เช้านี้…ถนนยังทอดยาวเหมือนเดิม แต่หัวใจ…ไม่ใช่ดวงเดิมอีกแล้ว กาแฟอุ่น ๆ กับเป้ใบบาง ก็พอจะพาฉันไปไกล ภูเขาไม่เคยเรียกชื่อใคร แม่น้ำไม่เคยถามว่ามาจากไหน แต่ทุกครั้งที่ฉันหยุดมอง โลกก็เล่าเรื่องใหม่…เบา ๆ
เช้านี้…ถนนยังทอดยาวเหมือนเดิม แต่หัวใจ…ไม่ใช่ดวงเดิมอีกแล้ว กาแฟอุ่น ๆ กับเป้ใบบาง ก็พอจะพาฉันไปไกล ภูเขาไม่เคยเรียกชื่อใคร แม่น้ำไม่เคยถามว่ามาจากไหน แต่ทุกครั้งที่ฉันหยุดมอง โลกก็เล่าเรื่องใหม่…เบา ๆ
ยิ่งเดิน…ยิ่งเห็นขอบฟ้า ยิ่งฟัง…ยิ่งได้ยินความเงียบ ยิ่งเรียน…ยิ่งรู้ว่า โลกยังมีอีกมาก ให้เรา… ค่อย ๆ เข้าใจ
Познание… ยิ่งรู้…ยิ่งอ่อนน้อม ยิ่งเห็น…ยิ่งพิศวง ยิ่งเดิน…ยิ่งมองเห็น ยิ่งเล็ก…โลกยิ่งกว้าง Познание… โลกไม่เคยเปลี่ยนไป แต่ฉัน…ไม่ใช่คนเดิม
เด็กคนหนึ่งยิ้มอยู่ริมทาง ลมบ่ายพัดผ่านทุ่งสีทอง นกตัวเล็กบินข้ามท้องฟ้า โดยไม่รู้ว่ากำลังสอนใคร หนังสือหนึ่งเล่ม…เมืองหนึ่งเมือง บทสนทนาสั้น ๆ กับคนแปลกหน้า บางครั้งคำตอบไม่ได้อยู่ในคำพูด แต่อยู่ในแววตา…ที่เรารับฟัง
Есть только путь… มีเพียงเส้นทาง Есть только ветер… มีเพียงสายลม Есть только сердце… มีเพียงหัวใจ ที่ยังเชื่อว่า พรุ่งนี้… ยังมีเรื่องให้เรียนรู้อีก
ฉันไม่ได้เดินทาง เพื่อเป็นคนที่รู้มากกว่าใคร ฉันแค่อยากเป็น คนที่ยังพิศวงกับโลก… ได้ทุกวัน
Познание… ยิ่งรู้…ยิ่งอ่อนน้อม ยิ่งเห็น…ยิ่งพิศวง ยิ่งเดิน…ยิ่งมองเห็น ยิ่งเล็ก…โลกยิ่งกว้าง Познание… โลกไม่เคยเปลี่ยนไป แต่ฉัน…ไม่ใช่คนเดิม Learn as if you’ll live forever…
ลมยังพัด… ภูเขายังอยู่… โลกยังงดงาม… เหมือนเดิม แต่ฉัน… ยิ้มให้กับคำถาม ได้มากกว่าเมื่อวาน Познание…