เช้านี้มันขาว เหมือนดอกพุดริมรั้ว มีตาสีเหลืองอยู่ตรงกลาง เหมือนใครบางคนมองเราอยู่
ฉันเลยเรียกมันว่า พุดตาน
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเรียกก่อน ไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไร แต่ชื่อหนึ่งชื่อ ก็พาเรื่องราวมาไกลกว่าดอกไม้
บ่ายแล้วมันเริ่มชมพู เหมือนฟ้าหลังฝนจาง ๆ คนจีนเรียกมันว่า 芙蓉 และบางคนเรียก 三醉芙蓉
ดอกไม้สามครั้งของความเมา ขาว ชมพู แล้วก็แดง ไม่มีใครรู้ว่ามันกำลังเปลี่ยนใจ หรือเพียงแค่กำลังแก่ลง
Sthalakamala คนอินเดียเรียกมันว่า บัวที่อยู่บนแผ่นดิน
ทั้งที่มันไม่เคยลอยอยู่ในน้ำ ไม่เคยมีใบบัว ไม่เคยเติบโตในสระ
บางทีชื่อก็ไม่ได้บอกว่า สิ่งนั้นเป็นอะไร แต่อาจบอกว่า คนที่มองมัน นึกถึงอะไร
เย็นลงอีกหน่อย กลีบของมันแดงกว่าเดิม
ไกลออกไปทางตะวันตก มีคนเรียกมันว่า
amor-inconstante
ความรักที่ไม่คงที่
ฉันฟังแล้วก็ยิ้ม เพราะดอกไม้ไม่ได้สัญญาอะไรเลย
มันไม่ได้บอกว่า พรุ่งนี้จะเป็นสีอะไร มันเพียงบานในวันนี้ แล้วเปลี่ยนไปตามเวลา
บางทีเราอาจกำลังพูดถึงสิ่งเดียวกัน
คนหนึ่งเห็นความเปลี่ยนแปลง คนหนึ่งเห็นความงาม คนหนึ่งเห็นดอกบัวบนแผ่นดิน อีกคนเห็นความรักที่ไม่แน่นอน
ส่วนฉัน—
ฉันเห็นดอกไม้ดอกหนึ่ง ที่ตอนเช้ายังขาวอยู่เลย
และถ้าพรุ่งนี้ มันเปลี่ยนสีอีกครั้ง
ฉันก็คงเรียกมันเหมือนเดิม
พุดตาน
ไม่ใช่เพราะมันไม่เคยเปลี่ยน
แต่เพราะบางที การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนั้น ก็ยังเป็นดอกไม้ดอกเดิม
One flower, many names One morning, many eyes
ขาวในภาษาหนึ่ง แดงในอีกภาษา บัวบนแผ่นดินของใครบางคน ความรักที่ไม่คงที่ของใครอีกคน
แต่ใต้ชื่อทั้งหมดนั้น
มันยังยืนอยู่ตรงเดิม
เงียบ ๆ อยู่ในสวน
รอให้ใครสักคน เดินผ่านมา แล้วตั้งชื่อมันใหม่อีกครั้ง