ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพียงแต่บางอย่างเปลี่ยนไป เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ ในวันที่ไม่มีอะไรพิเศษ
ไม่มีคำไหนอยู่ตรงนั้น ไม่มีเรื่องราวให้จดจำ มีเพียงแสงในตอนเย็น และบางอย่างในใจที่เงียบลง
Before I can name what it means, I already feel that it means something. ก่อนที่ฉันจะเรียกมันด้วยชื่อใด หัวใจก็รับรู้ไปก่อนแล้ว
ฉันไม่เคยเรียนภาษานี้ ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร จึงเก็บภาพนั้นเอาไว้ เหมือนเก็บเสียงฝนในคืนหนึ่ง
Maybe meaning comes later when the moment has gone Maybe words are only shadows of something we knew all along
บางสิ่งไม่ต้องมีชื่อ ก็ยังอยู่ในความทรงจำ บางสิ่งไม่ต้องมีคำอธิบาย ก็ทำให้เราหันกลับไปมอง
Before meaning finds a name, something in me already knows. ก่อนที่ความหมายจะมีชื่อเรียก บางอย่างในตัวฉันรู้จักมันแล้ว
ฉันไม่รู้ว่ามันจะอยู่ได้นานเท่าไร หรือพรุ่งนี้จะยังรู้สึกเหมือนเดิมไหม แต่ในวินาทีที่ได้พบกัน โลกเหมือนหยุดฟังอะไรบางอย่าง
I don’t know what to call it I don’t need to know tonight Some things are understood before they become words
และบางที นั่นอาจเพียงพอแล้ว ไม่ต้องรู้ว่าคืออะไร ไม่ต้องรู้ว่าจะไปที่ไหน
เพียงรู้ว่า ครั้งหนึ่งในชีวิต มีบางอย่างเกิดขึ้น ก่อนที่ฉันจะรู้จักชื่อของมัน
Before I can name what it means, I already feel that it means something.
ก่อนภาษา ก่อนความหมาย ก่อนชื่อของสิ่งใด
something in me already knows.