อดีตไม่เคยจากไปไหน มันเพียงซ่อนอยู่ในลมหายใจ ในรอยเท้าที่ทรายกลบไว้ ในเสียงคลื่นที่ยังเรียกชื่อใครบางคน เราไม่ได้คิดถึงวันวาน แต่คิดถึงตัวเราในวันนั้น วันที่ยืนอยู่ตรงจุดเดียวกัน มองฟ้าเดียวกัน โดยไม่รู้ชะตา
ฉันยืนอยู่กลางทางของเวลา ระหว่างคนก่อนหน้า กับคนถัดไป ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้เรื่องราวของเขา รู้เพียงว่า ฉันเดินต่อจากเขามา
หากเสียงนี้ลอยไปถึงวันข้างหน้า ถึงใครสักคนที่มายืนตรงนี้ ขอให้รู้ว่า ครั้งหนึ่งเราเคยหวังดี แม้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย ขอให้ทางที่เธอเดิน ไม่เดียวดาย แม้ฉันจะเหลือเพียงร่องรอย เราส่งต่อแสงเล็กๆ ผ่านกาลเวลา จากใจหนึ่ง…ไปสู่อีกใจหนึ่ง
มือที่เคยก่อไฟในความมืด อาจเลือนหายไปตามฤดูกาล แต่ความหมายยังคงส่องผ่าน อยู่ในทุกก้าวที่เรายืน ฉันไม่อาจเรียกชื่อพวกเขา แต่ฉันเรียกเขาว่า “จุดเริ่มต้น” และฉันไม่รู้ว่าใครจะเรียกฉัน เมื่อวันหนึ่งฉันกลายเป็นอดีต
หากเสียงนี้ลอยไปถึงวันข้างหน้า ถึงใครสักคนที่มายืนตรงนี้ ขอให้รู้ว่า ครั้งหนึ่งเราเคยหวังดี และฝากหัวใจไว้กับเส้นทางนี้ ขอให้เธอเดินต่ออย่างอ่อนโยน กับโลก กับคน กับวันเวลา เพราะทุกก้าวที่เธอเหยียบย่ำ คือบทต่อไปของเรื่องเดียวกัน
เรามิได้เป็นเจ้าของทางเดิน เราเป็นเพียงผู้ผ่านทาง แต่ตราบใดที่ยังมีคนเดินต่อ เรื่องราว…จะไม่หายไปไหน