การะเกด… การะเกด เจ้ารู้จักทางของทะเล เมล็ดหนึ่งจากดินแดนเก่า ลอยไปกับคลื่นไม่หวนคืน Hala… Hala, you know the road the ocean takes, one seed leaves the land behind, and follows where the water wakes.
การจากลาไม่ใช่จุดจบ เพียงเป็นทางไปสู่วันใหม่ ใต้ฟ้าเดียวกันของโลกใบใหญ่ ชีวิตยังเดินทางต่อไป Farewell is not the end of the story, it is only another shore, beneath the same eternal sky, we leave… and live once more.
ในหมู่เกาะที่ลมพัดผ่าน ผู้คนสานใบเจ้าเป็นของใช้ เสื่อ หมวก เรือ และความฝัน ฝากเรื่องราวไว้ในสองมือ
Across the islands where the trade winds blow, your leaves become the things they need, mats and baskets, sails that go, woven stories, woven dreams.
แต่บางคนไม่สวมสร้อยเจ้า ในวันที่ยังมีลมหายใจ เพราะชื่อของเจ้าเคยหมายถึงการจากไป และน้ำตาที่ไม่อาจย้อนคืน
Some will not wear your lei while the journey still goes on, for your name once spoke of leaving, of a light that has withdrawn.
การะเกด… การะเกด เจ้ารู้จักทางของทะเล สร้อยจากผลของเจ้าเอ่ยคำลา แด่ผู้ที่เดินทางไกล
Hala… Hala, you carry stories of the sea, a lei of fruit becomes goodbye, for those who journey endlessly.
แต่เมื่อปีเก่าลับไป ผู้คนกลับสวมเจ้าอีกครั้ง เพื่อบอกลาเรื่องร้ายทั้งปวง แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่
But when the old year fades away, your lei may bloom again, to leave the darkness with yesterday, and welcome brighter days.
บางทีความตาย อาจไม่ใช่การหายไป แต่อาจเป็นเพียงคลื่นลูกหนึ่ง ที่พาเราไปยังอีกฝั่ง
Perhaps death is not an ending, perhaps it is only the tide, one more wave upon the ocean carrying us to the other side.
และเมล็ดเล็ก ๆ ที่ลอยอยู่ ไม่รู้ว่าฝั่งไหนคือบ้าน มันเพียงเชื่อในสายธาร และปล่อยให้ทะเลนำทาง And the little seed keeps floating, never knowing where it belongs, trusting in the moving water, letting ocean carry on.
การะเกด… การะเกด ยืนอยู่ระหว่างฟ้ากับน้ำ รากของเจ้ายึดผืนแผ่นดิน แต่หัวใจเจ้าเป็นของทะเล Hala… Hala, between the heavens and the sea, your roots belong to earth below, but your heart belongs to the sea. การะเกด… การะเกด เมื่อจากลา ก็จงเดินทาง เพราะทุกคลื่นที่พัดจากฝั่ง อาจพาเราไปพบการเริ่มต้น Hala… Hala, when you must leave, then let it be, for every wave that leaves the shore may carry us to where we’re meant to be.
ลมพัดมา… ใบไม้ไหว คลื่นพาไป… แล้วกลับคืน เรื่องราวของผู้คนและผืนดิน ยังหลับใหลอยู่ในเมล็ดหนึ่ง The wind will come… the leaves will sway, the tide will take… then bring us home. And in one little seed asleep, an ancient story still lives on.