สิ่งที่ไม่มีชื่อ

เนื้อเพลง

คนอื่นดูเหมือนรู้ว่าต้องรู้สึกยังไง เวลามองใครบางคนแล้วหยุดหายใจ เขาเรียกมันด้วยคำคำหนึ่งเสมอ แต่ฉันไม่เคยเข้าใจว่าหมายถึงอะไร มันไม่ใช่สีใดที่ตามองเห็น ไม่ใช่กลีบดอกไม้ที่ผลิบานตามฤดู ไม่ใช่เสียงหัวใจเต้นดังเหมือนในหนัง และไม่ใช่ดาวบนฟ้าที่ตกลงมาตามคำอธิษฐาน

ไม่มีเส้นทางเขียนไว้บนฝ่ามือ ไม่มีเสียงบอกว่าใครควรพบใคร โลกดูบังเอิญเกินกว่าจะตั้งใจ ทุกอย่างเหมือนเกิดขึ้น…แล้วก็ผ่านไป

ถ้ามันมีอยู่จริง มันคงไม่เหมือนเรื่องที่ใครเล่า ไม่มีแสง ไม่มีปาฏิหาริย์ ไม่มีคำสาบานใต้ฟ้าหนาว แค่คนสองคน นั่งอยู่ในวันธรรมดา แล้วความเงียบตรงกลางระหว่างเรา ไม่ผลักให้ใครลุกหนี

บางครั้งเธอแค่ถามว่าวันนี้เหนื่อยไหม แล้วเทน้ำชาให้เหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย โลกไม่ได้สวยขึ้นเลยสักนิด แต่เสียงข้างในฉันเงียบลงอย่างประหลาด มันไม่ใช่ความสุขแบบเสียงดัง ไม่ใช่ความฝันที่ต้องไขว่คว้า เหมือนวางของหนักลงโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่แบกมันมาตลอดเวลา Pre-Chorus 2 ไม่มีคำว่าตลอดไป ไม่มีใครสัญญาอะไรทั้งนั้น แต่ฉันเริ่มมองหาที่นั่งเดิมเสมอ ก่อนจะรู้ตัวว่ากำลังรอใคร

ถ้ามันคือสิ่งเดียวกันกับที่คนอื่นพูดถึง ฉันคงไม่เข้าใจมันอยู่ดี มันไม่ใช่โชคดี ไม่ใช่เรื่องที่ฟ้ากำหนดไว้ตรงนี้ แค่เมื่อเธออยู่ใกล้กัน เวลาเดินช้าลงนิดหนึ่ง และโลกที่เคยเสียงดังเกินไป เหมือนยอมเบาลงเอง

บางทีมันอาจไม่มีชื่อ เพราะทันทีที่ตั้งชื่อ ผู้คนจะเริ่มคาดหวัง เริ่มกลัวเสียมันไป แล้วสุดท้ายก็ทำมันพัง บางอย่างอาจต้องอยู่เงียบ ๆ เหมือนลมหายใจในตอนกลางคืน รู้ว่ามีอยู่ โดยไม่ต้องพิสูจน์

ฉันยังตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร รู้แค่ว่า ก่อนเจอเธอ ฉันรีบใช้ชีวิตเหมือนต้องไปให้ทันที่ไหนสักแห่ง หลังจากนั้น ฉันเริ่มนั่งดูฝนตกเฉย ๆ ได้ เริ่มเล่าเรื่องเล็กน้อยออกมาดัง ๆ ทั้งที่ไม่มีใครถาม และวันที่เธอไม่อยู่ ห้องไม่ได้พัง โลกยังเหมือนเดิมทุกอย่าง มีแค่เก้าอี้ตรงข้าม ที่ทำให้ความเงียบ หนักเกินกว่าจะมองผ่านไปได้