ฉันไม่ได้พูดคำนั้น (Let Them Eat Cake)

Friday, Oct 16, 2026 | 1 minute read | Updated at Friday, Oct 16, 2026

@

รถม้าหยุดลง เสียงรองเท้าดังอยู่บนถนน ผู้คนมองมา เหมือนมองคนที่เขารู้จัก

แต่ไม่มีใครรู้จักฉัน ไม่มีใครเคยได้ยิน เสียงที่อยู่ข้างใน

ฉันเดินช้า ๆ เพราะวันนี้ไม่มีที่ไหนให้รีบไปแล้ว

แม่คงจำฉันได้ ลูกคงจำฉันไม่ได้

และชื่อของฉัน คงอยู่ต่อไป โดยไม่มีฉัน

มีคำหนึ่งคำ ที่พวกเขาพูดแทนฉัน

มีเรื่องหนึ่งเรื่อง ที่พวกเขาเล่าจนมันกลายเป็นจริง

ฉันอยากหัวเราะ แต่วันนี้ แม้แต่เสียงหัวเราะ ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

Qu’ils mangent de la brioche Let them eat cake

ฉันไม่ได้พูดมัน I never said it

Qu’ils mangent de la brioche Let them eat cake

แต่พวกเขาจำได้ เหมือนพวกเขาอยู่ตรงนั้น

พวกเขาไม่ต้องการเสียงของฉัน They only needed a voice

และวันนี้ พวกเขาก็เอาเสียงนั้นมา ฆ่าฉัน

ลมเดือนตุลาคมเย็นเหลือเกิน ฉันเห็นผมของตัวเอง ปลิวบนใบหน้า

มือถูกมัด แต่หัวใจยังเป็นของฉัน

ฉันมองผู้คน ทีละคน แล้วพยายามคิดว่า สักคนหนึ่ง จะจำฉันในแบบที่ฉันเป็นหรือเปล่า

ไม่ใช่ราชินี ไม่ใช่ปีศาจ ไม่ใช่ชื่อบนโปสเตอร์

เพียงผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กลัวตาย

พวกเขาบอกว่า ฉันหัวเราะเยาะคนหิว

พวกเขาบอกว่า ฉันไม่เคยเห็นน้ำตา

แต่ฉันอยากรู้เหลือเกินว่า

ถ้าฉันยังมีเวลาอีกหนึ่งวัน ฉันจะพูดอะไรได้บ้าง ให้พวกเขาเชื่อว่าฉันเป็นมนุษย์

Qu’ils mangent de la brioche Let them eat cake

ฉันไม่ได้พูดมัน I never said it

Qu’ils mangent de la brioche Let them eat cake

หนึ่งประโยค ก็เพียงพอแล้ว ที่จะกลบทั้งชีวิต

They gave me the words They gave me the blame

แล้ววันนี้ พวกเขาจะเอา ทุกอย่างคืนไป

ฉันขึ้นบันได

หนึ่งก้าว

อีกหนึ่งก้าว

ไม้ใต้ฝ่าเท้าเย็น

เสียงฝูงชนอยู่ไกลออกไป เหมือนทะเลในคืนที่ไม่มีดวงจันทร์

ฉันมองขึ้นไป

ฟ้าเป็นสีเทา

แปลกดีนะ

ฉันเคยคิดว่า วันสุดท้ายของชีวิต จะต้องมีอะไรยิ่งใหญ่กว่านี้

แต่สุดท้าย

มันก็เป็นเพียง ผู้หญิงคนหนึ่ง

เดินขึ้นไป พบความตาย

ฉันหลับตา

ในความมืดนั้น ไม่มี Paris ไม่มี Versailles ไม่มีคำกล่าวหา

ไม่มีราชา ไม่มีราชินี

ไม่มีคำว่า guilty หรือ innocent

มีเพียงเสียงลมหายใจของฉัน

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

แล้วฉันคิดว่า—

ถ้าวันหนึ่งพวกเขารู้ความจริง พวกเขาจะเสียใจไหม

แต่ฉันรู้คำตอบอยู่แล้ว

เพราะในวันที่ความจริงมาถึง

ฉันจะไม่อยู่ฟังมัน

Qu’ils mangent de la brioche Let them eat cake

ฉันไม่ได้พูดมัน

I never said it

Qu’ils mangent de la brioche Let them eat cake

อย่าจำฉันด้วยคำนั้นเลย

Remember my face before you remember the lie

จำดวงตาคู่นี้ ก่อนที่มันจะปิดลง

เสียงไม้

เสียงฝูงชน

เสียงลมหายใจสุดท้าย

แล้ว—

ความมืด

ศีรษะของฉัน กลิ้งลงจากแท่น

ร่างกายยังอยู่ตรงนั้น

แต่เสียงของฉัน หายไปแล้ว

I never said it.

Yandex Metrica


Yandex Metrica