ก่อนชื่อของเราจะถูกเรียก ก่อนเสียงหัวเราะจะมีความหมาย มีคนยืนอยู่ในความมืด ถือไฟดวงเล็ก… รอเราเกิดมา
เขาไม่เคยรู้หน้าเรา ไม่รู้ภาษา ไม่รู้เสียงเรียก แต่เขาฝังเมล็ดไว้ในดินแข็ง โดยไม่รู้ว่าดอกไม้จะชื่ออะไร มือที่แตกจากฤดูหนาว หลังที่โค้งจากการแบกวันพรุ่งนี้ ความเงียบของเขาไม่เคยบ่น เพราะความหวัง… พูดแทนทุกอย่างแล้ว
โลกจำวีรบุรุษเพียงไม่กี่คน แต่บ้านทุกหลังยืนอยู่ได้ เพราะคนธรรมดานับไม่ถ้วน ที่ยอมเหนื่อย… โดยไม่มีใครเห็น
หากเจ้ามีข้าวกินในวันนี้ จงรู้ว่ามีใครเคยอด หากเจ้ามีบ้านให้กลับ มีใครเคยหลงทางแทนเจ้า ไฟในมือเราไม่ใช่ของเรา มันเดินทางไกลกว่าชีวิตหนึ่ง จงถือมันอย่างอ่อนโยน แล้วส่งต่อ… เมื่อถึงเวลา
บางคนอาจเกิดใต้ฝนเขตร้อน บางคนใต้หิมะที่ไม่มีเสียง บางคนอาจไม่เคยได้ยิน แม้แต่ชื่อของบ้านเดิม แต่เมื่อเจ้าหัวเราะกับลูกของเจ้า เมื่อเจ้าวางมือบนไหล่ใครสักคน เจ้ากำลังทำสิ่งเดียวกันกับเรา โดยไม่ต้องรู้ตัวเลย
愿你们长寿安康，如山不老。 愿你们平安顺遂，如水长流。 愿良善常在心中，天地为友。 愿家业兴盛，子孙万代同光。
วันหนึ่งชื่อของเราจะเงียบลง เหมือนเสียงฝนหลังฤดูผ่าน ไม่มีใครจำวันเกิดเรา หรือเรื่องที่เราเคยกลัว แต่ถ้ามีเด็กคนหนึ่ง ยืนหัวเราะใต้แสงตะเกียง ถ้าเขาไม่ต้องอดเหมือนเมื่อก่อน นั่นคือเพลงที่เราร้องสำเร็จแล้ว
เมื่อถึงวันที่เจ้ารู้สึกโดดเดี่ยว จงชงชาเงียบ ๆ หนึ่งถ้วย เปิดหน้าต่างให้ลมผ่านเข้ามา บางที… อาจมีคนจำนวนมากเกินนับ นั่งอยู่ข้างเจ้าแล้ว