ขนมจานเล็กๆ

เนื้อเพลง

ตรอกเก่าในยามบ่ายคล้อย

ลมโชยกลิ่นเต้าฮวยจากท้ายซอย

เด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งตามรอย

เสียงผู้ใหญ่คุยกันใต้โคมแดง

ในมือไม่มีอะไรสักอย่าง

เห็นเพียงขนมวางอยู่ข้างแคร่ไม้

จานเล็กเล็ก ที่ใครคงไม่เสียดาย

ถ้าแบ่งให้เด็กคนหนึ่งกิน

เขายิ้มแล้วเอ่ยคำเบาเบา

ด้วยใจซื่อซื่อตามประสาเด็กน้อย

“ขอสักชิ้นได้ไหม”

แต่คำตอบนั้นยังดังอยู่ในใจ

ผ่านคืนวันตั้งเกือบเจ็ดสิบปี

“ไม่ให้หรอก”

“เราไม่ใช่ญาติกัน”

ขนมจานเล็กเล็กหายไปนานแล้ว

เหลือเพียงถ้อยคำที่ไม่เคยจาง

บางเรื่องไม่ใหญ่สำหรับใครบางคน

แต่ใหญ่เหลือเกินสำหรับหัวใจเด็กคนหนึ่ง

บ้านไม้หลังนั้นคงเปลี่ยนไป

คนในวันนั้นอาจจากไกลจนหมดแล้ว

แม้แต่หน้าของป้า ก็เลือนรางไปแล้ว

เหลือเพียงเสียงนั้นในความจำ

ฉันไม่ได้โกรธใครอีกแล้ว

ไม่ได้อยากย้อนวันคืนกลับไปถาม

ว่าทำไมจึงพูดเช่นนั้น

ฉันเพียงจำวันที่เคยรู้สึก

เหมือนถูกปิดประตูใส่เงียบเงียบ

แล้ววันนี้ฉันนั่งเล่าเรื่องนี้

ให้ใครคนหนึ่งฟังในยามเย็น

ไม่ใช่เพื่อให้ช่วยตัดสิน

ว่าใครผิดหรือใครถูก

แค่อยากให้มีอีกคนรับรู้

ว่าครั้งหนึ่ง…

ฉันเคยเป็นเด็กคนนั้น

ขนมจานเล็กเล็กหายไปนานแล้ว

แต่เด็กคนนั้นยังนั่งอยู่ในใจ

ซ่อนอยู่ในตรอกเก่าเก่า

ใต้โคมแดงที่แกว่งตามลม

และเมื่อฉันเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง

มันไม่ใช่เรื่องของขนมอีกต่อไป

แต่เป็นเรื่องของเด็กคนหนึ่ง

ที่เฝ้าถือความเงียบเอาไว้

เกือบทั้งชีวิต

ลมเย็นพัดผ่านตลาดเก่า

เสียงเรือหางยาวลับไปไกล

จำไม่ได้แล้วว่าขนมอะไร…

แต่จำได้

ว่าตอนนั้นเสียใจ