เนื้อเพลง
แสงบ่ายตกลงบนโต๊ะไม้ ลมพัดเบาเหมือนใจพักผ่อน โลกทั้งใบไม่ต้องเร่งรีบ ปล่อยเวลาไหลไปก่อน หนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่ตรงหน้า กาแฟเริ่มเย็นช้าช้า บางคำถามยังไม่มีคำตอบ แต่ก็ไม่เป็นไรนักหนา
ชีวิตไม่ต้องเร็วเสมอไป ไม่ต้องไปไกลทุกวัน แค่มีช่วงเวลานิ่ง ๆ ให้ใจได้อยู่กับมัน
ค่อย ๆ เดินไปทีละก้าว ค่อย ๆ อ่านไปทีละหน้า โลกไม่ได้หนีไปไหน ถ้าเรายังหายใจช้า ๆ ค่อย ๆ เรียนรู้ทีละนิด ค่อย ๆ เข้าใจเวลา เรื่องราวของชีวิตนี้ ก็เขียนขึ้นมาทีละหน้า
บางวันคิดถึงเรื่องเล็กน้อย บางวันคิดถึงเรื่องไกล ดินเม็ดหนึ่งอาจงอกเป็นป่า ถ้าเราให้เวลามันเติบใหญ่ ความหมายไม่ได้อยู่ที่ปลายทาง แต่อยู่ระหว่างทางที่เดิน แม้จะช้าไปสักหน่อย ก็ยังเป็นการเดินเหมือนเดิม
ไม่มีใครรู้ทุกคำตอบ ไม่มีใครเห็นทุกอย่าง แต่ถ้าเรายังเปิดใจ โลกก็ยังมีทาง
ค่อย ๆ เดินไปทีละก้าว ค่อย ๆ อ่านไปทีละหน้า ชีวิตไม่ต้องสมบูรณ์แบบ แค่ยังมีวันพรุ่งนี้มา
แสงบ่ายยังคงส่องอยู่ บนหน้ากระดาษสีขาว และฉันยังคงเรียนรู้ เรื่องธรรมดา… ของโลกใบเก่า