ฝนโปรยลงบนหลังคาไม้ ลมทะเลพัดกลิ่นดินเข้ามา ฟ้ามืดดำเหมือนคืนเหน็บหนาว แต่หัวใจกลับเงียบงาม มองคลื่นซัดเข้าหาฝั่งไกล แรงเพียงไหนก็ยอมสลาย เหมือนทุกเรื่องที่หนักในใจ สุดท้ายก็หยุดลงตรงนี้
ภูเขายังเขียวหลังสายฝน ต้นไม้เอนตัวเหมือนกำลังเต้นรำ โลกทั้งใบดูมีชีวิต เพียงเพราะเม็ดฝนตกลงมา
และฉันรักเสียงฝนตอนเย็นแบบนี้ รักทะเลสีครามใต้ฟ้ามืดหม่น รักอึ่งอ่างร้องเพลงอยู่หลังพายุผ่านพ้น เหมือนโลกกำลังเฉลิมฉลอง แมงเม่าบินล้อแสงไฟเงียบๆ คล้ายไม่มีความกลัวในหัวใจ บางทีความสุขก็เรียบง่าย แค่ได้นั่งฟังฝน…อยู่ริมทะเล
บ้านเล็กๆ บนถนนเงียบงัน มีเพียงคลื่นกับเสียงลมคุยกัน ฉันมองฝนเหมือนมองตัวเอง ทั้งอ่อนไหวและสงบงาม บางคืนพายุแรงจนหวั่น แต่ฝนก็พาต้นไม้ผลิบาน บางอย่างต้องผ่านความมืดมน ก่อนจะสดชื่นอีกครั้ง
และฉันรักเสียงฝนตอนเย็นแบบนี้ รักทะเลสีครามใต้ฟ้ามืดหม่น รักชีวิตเล็กๆ ที่ตื่นขึ้นหลังสายฝน แม้โลกจะวุ่นวายเพียงใด คลื่นทุกลูกสุดท้ายต้องหยุด เมื่อเดินทางมาถึงผืนทราย บางทีหัวใจก็เหมือนกัน แค่ต้องการ “ฝั่ง” ให้พักพิง
ฝนยังตกอยู่ริมทะเล อึ่งอ่างยังร้องอยู่ไกลๆ และโลกคืนนี้ ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน…