ในบ่ายวันที่ลมพัดช้า มีคนหนึ่งนั่งมองเวลา หนังสือวางอยู่บนโต๊ะไม้ โลกทั้งใบอยู่ในหน้ากระดาษ เขาไม่รีบร้อนเหมือนใคร ไม่ต้องวิ่งตามเสียงดัง แค่ตั้งคำถามเบา ๆ แล้วปล่อยใจให้มันฟัง
เขาเป็นคนที่นั่งอ่านโลกเงียบ ๆ ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ มอง บางครั้งคำตอบก็ไม่สำคัญ แค่ได้สงสัย… ก็พอ ชีวิตไม่ได้ต้องการเรื่องใหญ่ แค่มีแสงแดด กับลมบาง ๆ และเพลงเบา ๆ คลออยู่ข้างใจ ก็เดินต่อได้ทั้งวัน 🌤️
เขาเคยถามเรื่องดินกับต้นไม้ ถามเรื่องคน เรื่องดาว เรื่องไกล บางทีเรื่องเล็กในชีวิต ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ในหัวใจ เขาชอบความรู้ที่ค่อย ๆ มา เหมือนฝนตกลงบนพื้นดิน ไม่ต้องเร็ว ไม่ต้องแรง แค่สม่ำเสมอ ก็พอจะงอกงาม
เขาเป็นคนที่นั่งอ่านโลกเงียบ ๆ ไม่รีบสรุป ไม่รีบตัดสิน บางครั้งความหมายของวันหนึ่ง ก็อยู่ในช่วงเวลาที่นิ่ง ถ้าชีวิตคือหนังสือเล่มยาว เขาก็คงเปิดอ่านทีละหน้า ไม่ต้องถึงตอนจบวันนี้ แค่เข้าใจระหว่างทาง… ก็พอ
และถ้าใครถามว่าเขาเป็นใคร อาจตอบง่าย ๆ ว่า ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่ยังอยากรู้โลก… ไปเรื่อย ๆ