คืนหนึ่งบนดอย มีดาวเต็มฟ้า เด็กหนุ่มจากเมือง หอบความฝันมา เขาบอกว่าโลกเก่า มันไม่ยุติธรรม และโลกใบใหม่ จะไม่มีใครต่ำกว่าใคร
เขาพูดถึงคนยาก จนถึงชาวนา พูดถึงวันพรุ่งนี้ ที่ดีกว่า กีตาร์ตัวหนึ่ง กับเสียงเพลงเบา ๆ ทำให้ความฝัน ดูเหมือนจริงขึ้นมา
ในความมืด เราเห็นแสงไฟ ในบทเพลง เราเห็นโลกใหม่ และเมื่อใครสักคนบอกว่า “เธอเปลี่ยนโลกได้”
เราก็พร้อมจะเดินตามไป
โอ้… เพลงที่ร้องในป่า เคยทำให้คนเชื่อในฟ้าที่ไม่มีจริง เคยบอกว่าพรุ่งนี้ จะไม่มีน้ำตา ไม่มีเจ้านาย ไม่มีผู้ใดกดขี่
โอ้… เพลงที่ร้องในป่า จากความฝัน กลายเป็นคำสั่งในวันหนึ่ง จากคำว่าเสรีภาพ กลายเป็นเสียงปืน และคนที่เคยฝันด้วยกัน กลับยืนอยู่คนละฝั่ง
มาร์กซ์เขียนคำถาม ถึงโลกของทุน ชนชั้นและแรงงาน ที่ถูกกดทับ ความฝันเดินทาง จากยุโรปไกล ผ่านหนังสือ ผ่านเมือง ผ่านหัวใจ
เลนินถือความฝันนั้นเข้าไปในรัสเซีย บอกว่าต้องสร้างโลกใหม่ด้วยมือเรา ยึดโรงงาน ยึดที่ดิน ยึดความเป็นเจ้าของ แล้วบอกว่าเลือดวันนี้ คือราคาของวันพรุ่งนี้
ปฏิวัติเดินหน้า ธงแดงโบกเหนือเมือง แต่เมื่ออำนาจอยู่ในมือ ใครเล่าจะกล้าขัดขืน
เสียงปรบมือดังขึ้น ในห้องที่ไม่มีใครกล้าพูด คนหนึ่งหายไปในคืนหนึ่ง อีกคนถูกส่งไปไกลสุดสายตา
และในนามของมนุษย์ใหม่ มนุษย์เก่าจึงต้องหายไป
โอ้… เพลงที่ร้องในป่า เคยทำให้คนเชื่อในฟ้าที่ไม่มีจริง เคยบอกว่าพรุ่งนี้ จะไม่มีน้ำตา ไม่มีเจ้านาย ไม่มีผู้ใดกดขี่
โอ้… เพลงที่ร้องในป่า จากความฝัน กลายเป็นคำสั่งในวันหนึ่ง จากคำว่าเสมอภาค กลับเหลือเพียงคนบางคน ที่มีสิทธิ์บอกคนทั้งโลก ว่าอะไรคือความจริง
เด็กหนุ่มจากเมือง เดินเข้าป่า ด้วยหนังสือไม่กี่เล่ม และหัวใจที่กล้า เขาพบคนที่ยิ้ม พบเพื่อนที่ร้องเพลง พบโลกอีกใบที่ดูเหมือน จะเข้าใจเขา
กลางคืนมีดาว กลางกองไฟมีเสียงหัวเราะ มีเรื่องของชาวนา มีเรื่องของความยุติธรรม มีเรื่องของวันที่ เราจะสร้างโลกขึ้นมาใหม่
ไม่มีใครพูดถึงคุก ไม่มีใครพูดถึงศพ ไม่มีใครพูดถึงวันที่ ความฝันอาจกลืนคนฝัน
เพราะในคืนนั้น เพลงไพเราะเหลือเกิน
แล้ววันหนึ่ง คำถามก็เดินเข้ามา
ถ้าเราสร้างโลกที่ทุกคนเท่ากัน ใครจะเป็นคนตัดสินว่า ใครกำลังทำผิด?
ถ้าไม่มีใครเป็นเจ้าของ ใครเป็นเจ้าของอำนาจ?
ถ้าทุกคนต้องคิดเหมือนกัน เรายังเรียกสิ่งนั้นว่าเสรีภาพได้หรือ?
และถ้าความฝันต้องการเลือด มากขึ้นเรื่อย ๆ…
เรายังเรียกมันว่า ความฝันอยู่หรือเปล่า?
ปีผ่านไป ธงยังคงแดง แต่เสียงเพลงเริ่มแผ่วลง กำแพงสูงที่เคยดูแข็งแรง กลับมีรอยร้าวอยู่ข้างใน
วันหนึ่งธงถูกลดลง ผู้คนเดินกลับบ้าน ประวัติศาสตร์ไม่ได้จบลง ด้วยเสียงปืน
บางครั้งมันจบลงเงียบ ๆ เมื่อคนทั้งประเทศ เลิกเชื่อในเพลงนั้น
โอ้… เพลงที่ร้องในป่า