เสียงคลื่นซัดเข้ามา ใต้ฟ้าผืนใหญ่ ฉันยืนอยู่ที่นี่ ณ จุดที่เท้าฉันวางลง
ตรงจุดที่เท้าฉันวางลงบนดิน มีรอยบางอย่างซ่อนอยู่เงียบงัน เหมือนคลื่นเก่าที่ถอยไปนาน แต่ทะเลยังไม่เคยลืม ลมที่พัดผ่านบอกอะไรบางอย่าง จากวันที่ฉันไม่เคยรู้จัก มีใครเคยยืน มองฟ้าแบบนี้ ฝากชีวิตไว้กับทางไกล
เราเรียกเขาไม่ออกเสียง แต่เราเดินต่อจากเขามา และฉันรู้…ไม่ช้าก็ช้า จะมีใครบางคนเดินต่อจากฉัน
ถ้าวันหนึ่งเธอมายืนตรงนี้ ในวันที่ฉันกลายเป็นอดีต แม้เธอไม่รู้จักชื่อ ไม่รู้เรื่องราวชีวิต ขอให้รู้ว่า…ฉันเคยหวังดี เหมือนคลื่นหนึ่งที่มาแล้วไป แต่ตั้งใจซัดอย่างอ่อนโยน ถ้าเธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง นั่นแหละ…คือฉัน
ฉันยืนอยู่ระหว่างเงาและแสง ระหว่างคนก่อนหน้า กับคนถัดไป ถือความทรงจำที่ไม่ใช่ของฉัน และความฝันที่ฉันอาจไม่ได้เห็น ฉันพูดกับทะเลแทนคำอธิษฐาน ให้เก็บเสียงนี้ไว้ในลม หากวันไหนเธอเหนื่อยล้า ขอให้ที่ตรงนี้ยังโอบรับ
เวลาไม่เคยแนะนำใคร เราจึงไม่รู้จักกันสักคน แต่รอยเท้าที่ซ้อนทับกัน คือภาษาที่ไม่ต้องแปล
ถ้าวันหนึ่งเธอมายืนตรงนี้ ในวันที่ฉันกลายเป็นอดีต แม้เธอไม่รู้จักชื่อ ไม่รู้เรื่องราวชีวิต ขอให้รู้ว่า…ฉันเคยหวังดี เหมือนลมหนึ่งที่พัด ในคืนที่เธอรู้สึกเบาบาง ให้เธอรู้ว่า ฉันเคยอยู่ที่นี่ ในใจของทะเล
เสียงคลื่นซัดเข้ามา ใต้ฟ้าผืนใหญ่ ในคืนนี้ ฉันยังอยู่ที่นี่ กับเธอตลอดไป