ร้านกาแฟริมสถานีรถไฟ

เด็กคนหนึ่งวิ่งบนชานชาลา ถือกาแฟกับซาลาเปา ผู้คนเรียกซื้อแล้วก็จาก แต่เธอไม่เคยคิดถึงวันพรุ่งนี้

กลิ่นควันไฟจากหัวรถจักร ปลิวไปกับลมหน้าหนาว เสียงหัวเราะจากร้านกาแฟ ยังดังอยู่ในใจเบา ๆ

ไม่มีรูปถ่ายสวย ๆ ไม่มีเรื่องใหญ่ให้จำ แต่หัวใจกลับเก็บมันไว้ นานกว่าที่คิด

Meet me at the station Where the old trains used to run Meet me in the morning light Before the day is gone

We were only children Running underneath the sun Funny how a simple life Becomes the one you love

อาเจ้นึ่งซาลาเปา พี่เขยชงกาแฟร้อน หลานตัวเล็กวิ่งมาหา ร้องเรียกน้าตั้งแต่เช้า

บางวันก็ปลูกผักสวน บางวันก็เฝ้าฝนมา ทั้งชีวิตแค่เรื่องเล็ก ๆ แต่ช่างงดงามเหลือเกิน

คนหนึ่งเดินทางไกล คนหนึ่งไม่หวนคืนมา เหลือเพียงเสียงรถไฟ วิ่งอยู่ในความทรงจำ

Meet me at the station Where the old trains used to run Meet me in the morning light Before the day is gone

We were only children Running underneath the sun Funny how a simple life Becomes the one you love

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันคงไม่ขอเงินทอง ไม่ขอชื่อเสียงใด ๆ

ขอเพียงได้ถือกาแฟร้อน เดินบนชานชาลาเดิม แล้วได้ยินใครสักคนเรียก…

“น้า…รอหนูด้วย”

Meet me at the station I don’t need to be alone Coffee, bread and old goodbyes Somehow feel like home

Now I know the little things Were the best I’ve ever known Meet me at the station… Meet me there… Take me home…