ฉันบอกว่ารัก ในคืนที่ดาวเต็มฟ้า เธอยิ้มเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วคราว ฉันยิ้มตอบกลับ อย่างคนไม่คิดอะไร เก็บคำถามไว้ใต้เสียงหัวใจเบา ๆ
เธอถามว่า “จริงใช่ไหม”
ฉันพยักหน้า…
ทั้งที่ในใจยังตามหาความหมายของคำนั้น
ถ้าความสุขของเธอ เกิดจากคำเพียงคำเดียว
ฉันก็หวังว่า… มันจะจริงสักวัน
ฉันรักเธอ…
อย่างที่เธออยากได้ยิน
ฉันรักเธอ…
แม้ยังไม่รู้ว่ารักเป็นเช่นไร
ขอให้รอยยิ้มของเธอ อย่าหายไปเพราะฉัน
ถ้าคำนี้ช่วยกอดหัวใจเธอไว้
คืนนี้… ฉันจะยืมมันมาอีกครั้ง
วันเวลาผ่าน คำเดิมยังอยู่ที่เดิม
มีเพียงฉัน ที่ยังเดินวนอยู่ในความเงียบ
ทุกครั้งที่เธอพูดว่า
“ฉันโชคดีที่มีเธอ”
ฉันยิ้ม…
และภาวนา ให้พรุ่งนี้ฉันเชื่อคำของตัวเองได้เสียที
บางคนพบรัก ตั้งแต่สบตากันครั้งแรก
ส่วนฉัน…
พบเพียงคนสำคัญ
ที่ไม่อยากเสียไป
ไม่ว่าต้องแลกด้วยคำใด
ฉันรักเธอ…
เสียงเดิมที่เธอคุ้นเคย
ฉันรักเธอ…
คำเดิมที่พูดมานานเหลือเกิน
หากวันหนึ่งเธอถาม
ว่าฉันเริ่มรักเธอตอนไหน
ฉันคงตอบไม่ได้
เพราะสิ่งที่เฝ้าภาวนามาตลอด
ไม่ใช่ให้เธอรักฉัน
แต่เป็น…
ให้คำว่า “รัก”
ที่ฉันพูดกับเธอทุกวัน
กลายเป็นความจริงสักครั้ง